Ktoś się obraził, bo niepolubiłem czegoś tam na FB. No dramat. Co się z ludźmi dzieje? I jest wielki foch. Ja rozumiem, że można poprosić o to, zaproponować, zapoznać się z treścią akcji i zdecydować, a nie, że masz to polubić bo tak. Nikt nie będzie mi mówił co mam lubić a czego nie. Nie spamuję swojej tablicy ani na stronach znajomych, bo uważam, że tak nie wypada. Nie dajmy się wciągnąć w machinę wszystkolubienia. Nie o to chodzi. Najpiękniejsze jest to jak się różnimy.

Zatrułem się czymś. Przez najbliższe dni zostaje dieta sucharkowo-ryżowa oczywiście przepijane dużą ilością wody. W najlepszym razie herbaty - oczywiście gorzkiej. 

Czas powrócić. Zbyt wiele się dzieje i nie mam gdzie tego przelać, tak ot. Zmieniłem się. Przebyłem kilka etapów. 

Ten świat jest jednocześnie tak wielki, ale równocześnie wszyscy się znają. No może nie wszyscy. I to jest chyba klucz. Dowiedziałem się że ten zna tego a ten tamtego. Po prostu nie do wiary. Znajomi, przyjaciele wyjeżdżają za granicę, potem wracają. Chciało by się utrzymać stare kontakty, a tu lipa. Nikt do nikogo się nie odezwie, bo nie wiadomo, kto miałby zagadać. Kto był blisko, teraz jest daleko. Lecz każdy kiedyś odwiedza wspólne strony.

I na koniec w związku z tym taka prośba. Jeśli już znaliśmy się i mamy jakieś wspólne wspomnienia, to co przeszkadza w tym, żeby się spotkać, na kawę, piwo...? Zawsze można zadzwonić, wysłać smsa, maila, wiadomość. To pobudzi wspomnienia. Wywoła uśmiech :)

Utrzymujmy kontakty z tymi których znamy, pielęgnujmy stare znajomości i od czasu do czasu dajmy znać o sobie pytając, co u Ciebie? 

Jeśli to czytasz, a mnie nie znasz i trafiłeś tu przypadkiem, to nic. Lecz jeśli mnie znasz a znajomość umarła to daj znać, co u Ciebie? :)

Zejdź mi z oczu! 

Duszę w sobie emocje. Od zawsze tak mam. Nie jestem w stanie wybuchnąć, nakrzyczeć na kogoś, zdenerwować się podczas kłótni. 

Zachowuję spokój, spokojnie wysłuchuję, mówię, co sądzę. To - podobno - wkurza najbardziej. A ja mam jakąś wewnętrzną blokadę.

Usłyszałem dzisiaj wiele gorzkich słów. Straciłem po raz kolejny poczucie, że to, co robiłem w swoim życiu, miało jakikolwiek sens. Nic nie jest moją zasługą. Nic nie osiągnąłem. Nic nie mam. Jestem nikim. Jestem zły, niedobry i niewdzięczny. Żałuję, że o cokolwiek kogokolwiek prosiłem, bo przez to ktoś coś dla mnie zrobił. Ja nic. Nigdy. Wysysam jak pijawka z otoczenia wszystko. Nigdy sam niczego nie zrobiłem. Jeśli ktoś tak mnie widzi, co coś w tym musi być. Przecież sobie tego nie wymyślił. 

Powinienem studiować i pracować. Być prawym obywatelem i wracać szybko do domu. Nie zadawać pytań. Nie wyrażać swojego zdania. Nie mieć swojego zdania. Najlepiej w ogóle się nie odzywać. Być ślepo posłusznym i codziennie dziękować za wszystko, co mi jest użyczone, bo nic nie jest moje. Mówić jasno o wszystkich swoich problemach. Nie mieć problemów. Wyrzucić ze swojego słownika czasowniki: chcieć, pragnąć, sądzić, myśleć, mieć, prosić, itp.

Być nikim.

Cztery miesiące temu popełniłeś decyzję, że zostawiasz nas tu wszystkich.

Miałeś marzenia, plany. Teraz pusto tu bez Ciebie. Łukaszu.

Spłynęły przez Ciebie dni na przestrzał

Zgasły podłogi i powietrza

Na wszystko jeszcze raz popatrzyłeś

I poszedłeś nie wiem gdzie, na zawsze.